پراکسی زوم ها یکی از اندامک های سلول های یوکاریوتی هستند که دارای وظایف گوناگونی می باشند. یکی از پروتئین های ماتریکس پراکسی زوم به نام پروتئین پراکسی زومی (PEP) نامیده می شود که در سال 2002 کلون گردید. PEP واجد 209 اسید آمینه است و به نظر می رسد که در تمایز بافت های جنین موش نقش دارد. از جمله خصوصیات این پروتئین، افزایش بیان طی میوژنز و تمایز مغز جنین موش می باشد. برای تحقیق برروی نحوه عملکرد این پروتئین بر مکانیسم نوروژنز نیاز بود که بتوان در مراحل مختلف نوروژنز، این ژن را خاموش یا روشن کرد و نتایج حاصل از تغییر در بیان آن را بررسی نمود. لذا در مطالعه حاضر PEP cDNA را در سیستم بیانی یوکاریوتی سامانه القایی Tet off وارد نمودیم تا بتوان در آینده آن را به رده سلولی بنیادی ترانسفکت نماییم و بیان بیش از حد آن را توسط داکسی سیکلین یا تتراسیکلین با تنظیم سطح آنتی بیوتیک در سلول های بنیادی موشی بررسی نماییم. برای این منظور نیاز بود که cDNA هدف تکثیر شود و سپس به داخل حامل الحاق گردد. بنابراین در طراحی پرایمر وجود دو محل برش آنزیم محدودالاثر در ابتدا و انتهای ژن همساز با حامل و همچنین توالی Kozak جهت بیان بیشتر پروتنین PEP درنظر گرفته شد و PEP cDNA تکثیر گردید. با تاثیر آنزیم های محدودالاثر در دو انتهای PEP cDNA نهایتا قطعه برش یافته به داخل حامل pTRE2pur از سیستم بیانی Tet off وارد شد. سیستم بیانی Tet off یک سیستم بیانی دوگانه می باشد، به این معنی که واجد یک وکتور به نام Tet off است که یک عنصر پروتئینی را تولید کرده که به واسطه آنتی بیوتیک تتراسیکلین یا داکسی سیکلین بیان ژن را در وکتور دوم به نام pTRE2pur، روشن و خاموش می کند. در این سیستم ابتدا باید وکتور Tet off را به سلول هدف ترانسفکت کرده و دودمان سلول پایدار ایجاد نمود و سپس وکتور دوم (pTRE2pur) که حامل ژن است را به این دودمان وارد نمود. برای اینکه به طور یقین پایدار بودن سلول به حامل Tet off را به اثبات برسانیم، علاوه بر ساخت ,TRE2pur/PEP cDNA EGFP را بداخل حامل TRE2pur وارد نموده و سازه TRE2pur/EGFP را تهیه نمودیم.

التهاب پاسخ طبیعی بدن به آسیب است، که منجر به حذف بقایای سلول های مرده و عفونت ها از محل آسیب و ترمیم بافت می شود.با این حال التهاب طولانی مدت به علت ایجاد حلقه های بازخوردی مثبت و تخریب سلول های سالم مضر است. از این رو استفاده از مکانیسم های تنظیمی برای تعدیل التهاب ضروری است. گیرنده های فعال کننده تکثیر پراکسی زومی، فاکتورهای رونویسی فعال شونده توسط لیگاند و اعضایی از ابرخانواده گیرنده هسته ای هستند. از بین این اعضا، ایزوفرم گامای این گیرنده در تنظیم فرآیندهای سلولی متعددی مثل التهاب درگیر است. مشخص شده است که چندین فعال کننده ایزوفرم گامای این نوع گیرنده ها از طریق فعال سازی ژن های مهارکننده التهاب، مهارسازی ژن های التهابی و برهمکنش با سایر گیرنده ها به منظور مهار عوامل التهابی در عملکرد ایمنی نقش دارند. هدف از این مقاله مروری تشریح وقایع مولکولی است که توسط این گیرنده ها در فرایند پیچبده التهاب صورت می گیرد.

پراکسی زومها، اندامک های یوکاریوتی تک غشایی دارای عملکردهای متنوع بسته به بافت، مرحله رشد و شرایط محیطی می باشند. پروتئین های ماتریکس پراکسی زوم در سیتوپلاسم ساخته و توسط سیگنال هدف یابی پراکسی زومی (PTS) به درون این اندامک هدایت می شوند. یکی از پروتئین های ماتریکس پراکسی زوم، پروتئین پراکسی زومی (PEP) می باشد که عملکرد آن ناشناخته است. به منظور بررسی این ژن،PEP-cDNA  کلون شده در وکتور pEGFP-C1، وارد وکتور بیانی پروکاریوتی pGEX-6p-2 گردید تا در آینده بتوان PEP نشاندار شده با GST را جهت خالص سازی پروتئین و بررسی بیوشیمیایی بیشتر این پروتئین تولید نمود. ژن PEP همچنین در پایین دست ژن FLAG قرار گرفت و DNA نوترکیب FLAG-PEP در وکتور بیانی یوکاریوتی pUcD2SRaMCSHyg وارد گردید تا در آینده برای بیان گذرا و شناسایی جایگاه پروتئین PEP، از این پروتئین نشاندار استفاده شود. نتایج بدست آمده نشان دادند که قطعه PEP-DNA و FLAG-PEP به درستی و بدون هیچگونه موتاسیونی درون وکتورها قرار گرفته اند.

گیرنده فعال کننده پراکسی زومی نوع g1 موشی عملکردهای گستردهای در درون سلول دارد که می توان به تنظیم رشد و نمو سلولی، تنظیم پاسخ های ایمنی و تعادل انرژی و تنظیم مکانیسم تمایز سلولی در سلولهای بنیادی اشاره نمود. هدف از پژوهش حاضر، کلون نمودن cDNA گیرنده فعال کننده پراکسی زومی نوع g1 موشی در وکتور بیانی EGFP-C1 میباشد تا بتوان در مطالعات بعدی با انتقال آن به درون سلولهای بنیادی مکانیسم و روند تمایز سلولی را مورد مطالعه قرار دهیم. پس از استخراج RNA کل سلول از بافت چربی موش بالغ،cDNA  مربوطه تهیه شد و با استفاده از پرایمرهای اختصاصی تکثیر PPARg1 cDNA صورت گرفت. PEP cDNA تکثیر شده پس از هضم آنزیمی در پلاسمید EGFP-C1 قرار گرفت. باکتری های One Shot TOP 10 با محصول اتصال پلاسمید وcDNA PPARg1  ترانسفورم گردیدند و پس از کشت کلونی های مثبت حاوی پلاسمید نوترکیب با آزمون PCR انتخاب و تکثیر گردیدند پس از تایید بوسیله تست های هضم آنزیمی، تعیین توالی انجام شد. نتایج هضم آنزیمی و تعیین توالی ثابت کرد که قطعه تکثیر و کلون شده همان PPARg1 cDNA می باشد. cDNA این ژن شامل 1428 جفت باز می باشد.

گیرنده های فعال شده با تکثیرکنندة پراکسی زوم (PPARs: Peroxisome proliferator-activated receptors)، به ابرخانوادة گیرندة هسته ای هورمون تعلق دارند و پس از اتصال لیگاند طبیعی یا مصنوعی و تشکیل هترودایمر با گیرنده های رتینوئیک X (RXR: Retinoic X receptors)، به عنوان فاکتورهای رونویسی عمل می کنند. آنها رونویسی از ژن ها را آغاز می کنند تا متابولیسم لیپید و کربوهیدرات را با وضعیت تکثیر و تمایز سلول هماهنگ کنند. اسیدهای چرب و مشتقات آنها، لیگاندهای طبیعی هستند. تاکنون سه نوع PPAR شناسایی شده است: PPARα، PPARγ و PPARβ/δ. برای هریک از این سه زیرگروه، آگونیست و آنتاگونیست های دارویی تولید شده است. علاوه براین، آگونیست های همگانی(Panagonists) نیز برای هدف قراردادن ترکیبی این زیرگروه ها طراحی شده اند تا عوارض جانبی داروها کاهش یابد. PPARs، هومئوستاز انرژی در سلول ها کنترل می کنند. به علاوه، در سلول های ایمنی نیز بیان می شوند و نقش مهمی در تمایز و سرنوشت آنها دارند. با توجه به تأثیر فعالیت PPARs بر عملکرد سلول های ایمنی ذاتی و تطبیقی و همچنین، نقش آنها در بیماری های مرتبط با سیستم ایمنی، می توان با هدف قراردادن این فاکتورهای رونویسی، برخی از بیماری ها را نظیر سندرم آنتی فسفولیپید، التهاب کبد، میوکاردیت، بیماری های تخریب کنندة سیستم عصبی، پسوریازیس، آسم، بیماری التهابی روده، التهاب کلیه، اترواسکلروز درمان کرد. علاوه براین، به دلیل اهمیت نقش PPARها در تنظیم متابولیسم بافت ها، چند مورد از آن ها مورد بررسی قرار گرفتند.

تری زومی کروموزوم شماره 9 می تواند به صورت کامل یا به صورت موزائیک (پارشیال) در بیماران مشاهده گردد. شدت بیماری بستگی به درصد گرفتاری سلول ها دارد. شیوع تری زومی کروموزوم شماره 9، 1/0 درصد موارد تولد می باشد (1) و نوع کامل آن با مرگ و میر بالایی همراه است. از آنجایی که تنوع علایم کلینیکی در این بیماران زیاد می باشد اکثر سیستم های بدن را درگیر می کند، لذا لازم است قبل از انجام بیهوشی این بیماران تحت بررسی کامل قرار گیرند. گزارش مورد: بیمار یک شیرخوار 19 ماهه 20 کیلویی مبتلا به تری زومی شماره 9 پارشیال است که به دلیل بیضه نزول نکرده تحت عمل جراحی تصحیح بیضه نزول نکرده قرار گرفت. در حین اینداکشن و ضمن بیهوشی تمهیدات لازم با توجه به شرایط کروموزومی بیمار انجام شد و عمل بیمار به خوبی پایان یافت و در نهایت بیمار با حال عمومی خوب اکستوبه شد. نتیجه گیری: با توجه به اینکه بیمار تری زومی کروموزوم شماره 9 به صورت موزائیک یا پارشیال است طیف عوارض بیهوشی بسته به میزان شدت گرفتاری سلول های بدن و محل قرار گرفتن سلول های معیوب متفاوت می باشد. در این بیمار با توجه به اینکه از نظر فنوتیپی کاملا با این اختلال کروموزومی تطابق داشت، عوارض بیهوشی با تمهیدات کافی به حداقل رسید.

در این کار از مزایای استفاده همزمان از رویکرد بیوریفاینری و بهینه سازی برای دست یابی به کارایی فرآیند کل مطلوب استفاده شد. ابتدا از فرآیند تغییر pH قلیایی کمک شده با التراسونیک و بهینه سازی آن به منظور کمک به بیشینه کردن درصد بازدهی استخراج و شاخص سفیدی پروتئین های عضله فانوس ماهی گونه B. pterotum استفاده شد. استراتژی بهینه انتخاب شده با مشخصات بدین شرح؛ نسبت حلال به جامد ml g-1 6، pH انحلال 5/11، توان التراسونیک W 310 ؛ و pH ترسیب 8/5 و با مطلوبیت 84/0؛ بازدهی 53 درصد و شاخص سفیدی 81/76 را ارائه کرد. از این پروتئین در ترکیب با کلاژن هیدرولیز شده در تهیه ژل های حرارتی استفاده شد. نتایج نشان داد ژل حاصل از پروتئین ایزوله نیروی شکست و تغییر شکل را به ترتیب در حدود 123 g و 12/10 میلی متر ارائه کرد. افزودن کلاژن هیدرولیز شده سبب بهبود نیروی شکست (تا سطح 2% وزنی/وزنی) و مقدار تغییر شکل (تا سطح 10% وزنی/وزنی) شد. کلاژن هیدرولیز شده همچنین تا حدودی بر ویژگی های رنگ و شاخص سفیدی و همچنین بر ظرفیت نگهداری آب در ژل ها اثر مثبت داشت. بنابراین می توان عنوان کرد با اتخاذ یک تکنیک جدید استخراج مثل التراسونیک در کنار فرآیند تغییر pH و متعاقبا بهینه سازی آن و همچنین استفاده از رویکرد بیوریفانری به منظور استفاده همزمان از پروتئین های عضله و بافت پیوندی موجود در زیست توده ماهی؛ می توان گامی مهم در جهت حرکت به سمت scale-up (صنعتی کردن مقیاس تولید)کردن فرآیند برداشت.

سابقه و هدف: جنیستئین ماده ای از گروه ایزوفلاونوئیدهاست که خاصیت ضد سرطانی آن در سرطان های مختلف گزارش شده است. این مطالعه به منظور بررسی اثر جنیستئین بر روی مارکرهای استرس اکسیداتیو در رده سلولی A549 سرطان ریه انجام شد. مواد و روش ها: در این مطالعه مداخله ای، غلظت های 20، 40، 60، 80، 100 میکرومولار جنیستئین برای تیمار سلول های سرطانی اپیتلیال ریه A549 مورد استفاده قرار گرفت و سپس بقای سلولی توسط تست MTT بعد از 24 و 48 ساعت مورد سنجش قرار گرفت. بعد انتخاب دوز IC50 و انجام تیمار تست های TAC، TOS و CAT به روش دستی و تست های PRx4، SOD و GPx توسط کیت مورد سنجش قرار گرفت. یافته ها: دوز IC50 جنیستئین برای سلول های A549 40 میکرومولار در 24 ساعت شد. دوز 40 میکرومولار جنیستئین برای میزان TAC در مقایسه با گروه کنترل (به ترتیب 0/01±0/05، 0/01±0/07 میلی مول بر میلی گرم) تفاوت معنی داری ایجاد نکرد، اما باعث افزایش معنی دار TOS (به ترتیب 0/004±0/03، 0/002±0/01 میلی مول بر میلی گرم) و OSI (به ترتیب 0/08±0/57، 0/06±0/18) در مقایسه با گروه کنترل شد (0/05>p). همچنین نتایج ما نشان داد SOD (به ترتیب 0/02±0/95، 0/19±2/56 واحد بر میلی گرم) و CAT (به ترتیب 0/11±0/45، 0/18±1/2 واحد بر میلی گرم) و PRx4 (به ترتیب 1/45±18/35، 3/75±42/83 پیکوگرم بر میلی گرم) در گروه های تیمار شده در مقایسه با گروه کنترل کاهش چشمگیری داشتند (0/05>p). GPx فقط در دوز 60 میکرومولار (به ترتیب 4/36±85/28، 12/36±141/59 واحد بر میلی گرم) نسبت به گروه کنترل کاهش معنی داری داشت (0/05>p). نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد که جنیستئین باعث کاهش بقاء و القای استرس اکسیداتیو در سلول های سرطانی A549 می شود.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.